Diagnoza choroby nowotworowej burzy cały dotychczasowy świat zarówno chorego, jak i jego rodziny.

Chorzy doświadczają wielu trudnych emocji:

• szok, niedowierzenie, że to im się przytrafiło
• złość na siebie, świat, Boga, los, niesprawiedliwość, bezsilny gniew, żal
• lęk przed bólem, cierpieniem, skutkami leczenia, przed śmiercią, strach o rodzinę
• pod wpływem intensywnego, przewlekłego cierpienia stawiają pod znakiem zapytania sens życia.

Przed chorym, jak i jego rodziną pojawia się konieczność przystosowania się do nowej sytuacji. Potrzeba przewartościowania dotychczasowego życia, zmierzenia z cierpieniem osoby bliskiej i jednocześnie doświadczania własnej bezradności w tym cierpieniu. Zmienia się struktura całej rodziny.

Czasem dociera do świadomości chorego i jego rodziny nieuchronność zbliżającej się śmierci. Jednak jak rozmawiać o umieraniu z bliską nam osobą? Jak powiedzieć rodzinie, że mamy świadomość powolnego odchodzenia?

Gdzie szukać siły?

Żałoba. Jak ją przeżyć, gdy z bólu, tęsknoty za bliskim zmarłym nie mamy ochoty wstawać z łóżka. Gdy niezgoda na śmierć, gniew Pana Boga, poczucie straty i niesprawiedliwości odbierają nam siły do codziennej, niezbędnej aktywności.

Psychoonkolog może wspomóc:

• osoby z chorobą nowotworową w odnalezieniu się, poradzeniu sobie w sytuacji choroby, w rozładowaniu napięć emocjonalnych, w „wygadaniu się”
• rodzinę chorego w zrozumieniu potrzeb psychicznych chorego, rodzaju wsparcia jakiego on oczekuje
• osoby chore w dzieleniu się z rodziną jego doświadczeniami, potrzebami, lękami
• osoby doświadczające żałoby po stracie bliskich w przeżyciu straty
• pary, u których choroba nowotworowa pogłębia kryzys